Home

Eenheid van zijn, vluchtigheid en de dood

Mijn drie kwart nachtelijke overpeinzingen evenzo vermoeiend als waardevol.

1.Tijd dicteert dat ik één ben, terwijl herinneringen aan eerdere vormen van ik ogenschijnlijk discontinuïteit blootlegt. Ik zie een jongetje dat niet meer onderdeel is van mij, maar wiens leven ik wel deel. Had ik maar de mogelijkheid om een ruimte te scheppen buiten de bestaande tijd en ruimte, waar mijn hedendaagse ik in dialoog kan en kon treden en reeds heeft getreden met eerdere vormen van ik. Niet met als doel mijn toekomst te beïnvloeden, maar om de mogelijkheid te scheppen het met mezelf oneens te kunnen zijn. En door mijn eerdere ik te leren kennen die continuïteit in zijn, ondanks breuken in denken, te kunnen voelen, ook al zal dit gevoel vluchtig zijn.

2. Alles bestaat in verschillende graden van vluchtigheid. Alles zal oplossen in het luchtledige, waarna uiteindelijk het luchtledige zichzelf zal oplossen in de vraag van het niets. Ik wil niet verzanden in vragen over de zinnigheid of onzinnigheid van metafysische vragen, maar neem het niets als gegeven, als mogelijk fictief, maar werkelijk in haar schijn. Mijn denken over vluchtigheid wordt ingegeven door de naderende dood, de oplossing in het niets. Een andere mogelijkheid is dat de dood geen einde is, maar slechts een barrière die het zicht verdonkeremaant en die onvermijdelijk overkomen zal worden.

Eerder heb ik die dood gezien als immobiliteit en dacht ik leven te hebben gevonden in beweging. Maar ik besef me dat hetgeen wat ik voor leven hield tegelijkertijd symbool staat voor het proces van sterven. Is het niet het proces van sterven dat ons bezighoudt boven de dood. Werkwoorden boven zelfstandig naamwoorden. Maar als ik het bij het verkeerde eind heb, en de dood is een barrière, is de geboorte dit dan ook? Als eindigheid niet bestaat welke bestaansgrond heeft oorsprong dan? Is mijn geboorte een vraag van oorsprong, continuïteit of een vraag van synthese?

Ik zie twee belangrijke verschillen tussen de dood en de geboorte. Ten eerste is geboorte een sociaal feit. Niemand wordt alleen geboren, een geboorte zonder moeder bestaat niet, terwijl aan de andere kant de dood kan intreden in afzondering. En ten tweede, hoewel de geboorte en de dood beide zich in een mist van onduidelijkheid voltrekken, is reflectie op de dood noodzakelijker dan reflectie op de geboorte vanwege het lineaire karakter van de tijd. Zijn worden en sterven twee zijdes van dezelfde medaille?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s